Ben Gidemem
Üstüme bir dünya acı ört
Yada mutlaka öldürecek bir kıvılcım ucunda
Durdur kalbimi
Durdur ki
Bu zoraki iç göç
Uğramasın ömrüme
Bir şeyler söyle
Kal demeni beklemem aptallık
Ama bir şeyler söyle
Bir adım ileri gidemeyeyim
Gözlerini kısıp susarsın ya birden
Hani yutkunursun da gamzen çıkar ya
İşte o sende bulduğum
En tatlı hüznüne hapset beni
Gidemem kara yazgıya kanıp
Sancısı çok bir umuda razıyım
Sevmenin bedeli ızdırap beklemekse
Senin dünyanda bana bu rol biçilmişse
Beni gönderme
Bana hep mutlu biten masallar okutuldu
Gülümsemeyi yüzümde unutmam bu yüzden
Şarkılarımdan eksik olmazdı saadet dilekleri
Hani en korkunç yaratık ejderhalar
En aşılmaz mesafe kaf dağıydı
Bir gün büyüdü,
Bir gün sensiz kalan bu adam
Anladı
Kandırılmıştı
Zoraki nefes alan
Her nefes düğümünde seni arayan
Eğer bu adam göremezse ela hüznünü
Sefil,kuytu ve karışık kelimeler dökülecek heybesinden
Bir şiiri daha olmayacak
Sensizlik en müzmin,en gerçek acıymış bitanem
Bunu anlamamı istiyorsan giderayak
Ben gidemem toprağında taşında sen yazılı bu yerden
Beldetün tayyibenin yüzüne arka dönemem ben
Tırpan bizim için ölüm değil berekettir
Simgelerine bile ihanet karışmış bir zamanın nefesi
Ciğerimizdeki
Ağzımızda ıslanan her sözün bedelini rehin bırakmışız
Ey aşk emanetimi geri ver bana
Ve sen sevgilim
Beni sende unutturacak birsöz söyle
Ben ayaz bir geceye sensizlikten sinemem
Üstüme bir dünya acı ört kalmamın şerefine
Ben senden gidemem
Abdülkadir Karaca
08 ocak 2007
|
Ne Zaman Ne zaman susmak istesemYeni bir acının sızısı başlar Tamam bu çekilir,hem bu son desem O son beni başka bir acıya atar Ne zaman gülmek istesem Şiir yazmaya içimde bir şair dirilir Bir ses der ki bana; yaz ey sersem Gözyaşı olmayan şiir kafirdir Ne zaman bakmak istesem Sen yığınla keder tutarsın gözlerinde Ben senden başkasını görürsem Kalbimi yüzüme çarp ve ‘git’ de Ne zaman yazmak istesem Sen kağıt olursun,kalem olursun Senden başka bilmez kalbim bir elzem Sende; aşkı sensiz koyma nolursun Ne zaman güneş istesem Zamansız çıkagelirsin Sensizliği gecenin alnına sürsem Üstümdeki bu karanlığı yok edebilir misin? Ne zaman seni istesem Aydınlığı giymiş bir aşka esir satılırım, Öyle ki ne zaman seni sevsem Azar yer,kırbaç yer,ağlatılırım 05 Ocak 07 |
|
Abdülkadir Karaca |
|
Seni Kaybettim Seni çabuk bulup alelacele kaybettimbu hızlı med cezirdir zaten benim suyumu çeken beklediğim limanıma uğramış tek hasarsız gemiydin ve sen beni almadan çektin gittin bunları sana söylemem zordu fakat gizlememde imkansız sen hiç bir ölçüme uymayan bir umuttun hem sıcaktın üstelik bende bu ateşine kanıp sana yaklaştım ve zaten böyle ölür kelebekler senin tek gülüşün içindi tüm sözlerim sen güldün,ben kaybettim bilmeni istiyorum ki çok büyük bir üzüntü değil bu,düşünmediğim sürece ama düşledikçe senle kazanılmış bir mutluluk kaybedilen her anım yaşlandırıyor beni galiba büyüyorum çünkü artık biliyorum kazanmak öylesi zor kaybetmek bu kadar kolay sana sessiz kalmam dokundu biliyorum sen sessizliğimin peşine düştün hoş bir seda umuduyla ama ben konuştukça sana susadım susadıkça içmek istedim gözyaşlarını ama sesim esirdi artık sana ben o susan çocuk değildim büyü bozuldu seni kaybettim... 12 aralık 2006 |
|
Abdülkadir Karaca |
Bu Şiirden Gitme
Bu Şiirden Gitme
Kuşlar iyi haberleri uçurmuyorlar bu mevsimde
Yalnızlığa sarınıyor üşümüş diyar insanları
Benim sana yazdığım şiirler dışında içimi ısıtacak
Ne bir örtüm var ne de ateşim
Bak gökler beyazı bırakıyor yollarına
Bense sensizim
Bu şiirden gitme
Anlatamayacak hüznümü
Sen gidersen kimse bilmeyecek
Bu yasak öyküyü
Hem sen her şiirime ihanet etmişken
Heba edilmiş toprakların tozlu efkarlarına
Beni terketme
Kirletme içimde temize çektiklerimi
Bu şiirden gitme
Vadedilen cansız saadet uğruna
Feda etme sana uzanan elimi
Evet yazdığım her şiirden uzaktasın
Seni koynunda uyutan şehre hıncım var
Bir çığlık göndersem duymayacaksın
Bu kadar uzaksın böyle yakınken
Mesafen azdan az ve çoktan öte
Aşkını kalemime sarmalamışken
Yaralı figanlar ekip yüzüne
Bu şiirden gitme
Sana ait sözlerime kucak aç
Tamam sökecekler seni içimden
Kanı mı akıt ki kurban desinler
Kar yağar donar şehrim
Kirletir bulutlarını
Yaramaz bir çocuk gibidir
Bozulur elinde mevsimler
Sende ben bunları yokettim işte
Tekrar katlolsun diye bu ayazlar
Sen kal
Bu şiirden gitme
04.10.2006
Abdülkadir Karaca
Haykırış
—Yara, yaralara sebep olana--
Şimdi bu suskunluğuma sebep arama
Kansız bir cinayeti gömmek zorundayım
Şiirlerime, şarkılarıma, sayfalarıma
Hülasa suçlunun sen olduğunun anlaşılmayacağı
Her ne yer varsa
Şimdi bana düğümlenmiş gözlerle bakma
Bir kere salıver gözyaşlarını
Ağlamak günah olsa
Ben şimdiye recmedilmiştim…
Biliyor musun Sevgili
Tek çiçeksiz baharına
Gülmek bilmez yüzüne
Kanatsız bir serçene bile razıydım
Ama olmadı, bu kadarını bile veremedin…
Şimdi benim hüzün bulutlarımla uğraşma
Bir küçük umuda yıllar vermişim nefeslerimden
Tek suçlu benmişim gibi davranma bana
Ve unutma hiçbir zaman
Unutma!
Sen bana bir Şems gönderseydin
Ben sana bin Mevlana döndürürdüm
17.09.2006
Abdülkadir Karaca
Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!
« Önceki ::