DİLRUBA

gece karanlık çökünce

yüreğimin feryadıdır dökülen kağıtlara

ve sen

böyle bir şiiri yırttın dilruba

artık ne cumbalı ev saadetleri bıraktın aklımda

ne taşlı sahanlarında çıvıldaşan çocuk hayalleri

yıktın dilruba

geçmişim üstüne yükselttim geleceğimi

o kağıtla birlikte

yırtıp attın dilruba

oysa düşler gerçeklik taşımalı değil mi

hayal küpüme sığmaz hayaller

kurmamalıyım artık belkide

büyücüler kendi zehirleriyle ölüyor asırlardır

unuttum mutluluğu dilruba

söyle nerden gidiliyordu

yoldan çıkarma beni

herşeyini saçlarına düğümleyip

senin hepsini kaybetmene izin vermiş biriyim

delinin tekiyim

bir yol göster

kimsesizim

hangi eski aşkın ağıdına çıkıyor tarifin

bu yıllardır senden kopamamamdan utanıyorum

uzaklaş artık benden

bir günümde seni düşünmeden geçsin

çek git içimden

diyemem

söyleyemem...

bir şair gibi haykırdım ben sana aşkımı

ve ilk kez şiir dediğim bir şiir yazmıştım

eline aldın ve yırttın

yüzüne bile bakmadın kelimelerimin

bu kadar değersizmiydim ben

hayır bu kadar da değildim

okumalıydın dilruba

geç olmadan

ve bir gün kurtlar parçalamadan

o cennet kokan tenini...

ah eski bir lahitsin

kutsal şehrin tam ortasında

kervan yoluna yüz adım mesafede

umudun köleleştirdiği insan yığınlarına

öğretiyorsun umudun yerini

içinde saklıyorsun o beyaz güvercini

dilruba

umut yoksa artık

dindir bu dip sesi kallbime gelmeden

sustur şarkını gitardan sök

al ve git

peşinden geleni göremeyecek kadar yokedilmişsin

sana noldu nazlı süreyyam

rüzgar kıyamazdı saçlarına dokunmaya

şimdi ne sersemletti seni ki

rüzgar bile tenezzül etmiyor saçlarına...

düş artık düşlerimden

düşündüklerim

sana düşmeden

git artık ellere

ellerim seni istemeden

gözleme beni gözucundan

gözlerim görmeden

git sözüm tükenmeden

gelmeni istemeden

hadi acele et dilruba

git

günahkarsın

bak sende

haram meyveden tatmışsın

git dilruba çağırmama da aldırma

git dilruba

tekrar aşık etme kendini bana

21,09,2006

Kalıcı Bağlantı Yorum (0) Yorum yaz! Arkadasina Gönder!

0 yorum yazılmıştır